วันที่หนึ่งเมษายนของทุกปี เป็นวันที่คนทั่วโลก แต่งตั้งให้เป็นวันโกหกประจำปี
แต่สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่แค่นั้น....

ถ้าย้อนกลับไปเมื่อสองปีที่แล้ว วันนี้ก็คงเป็นวันธรรมดา ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

เหตุการณ์ทั้งหมด มันเริ่มขึ้นเมื่อปีที่แล้ว

วันที่หนึ่งเมษาของปีที่แล้ว เป็นวันที่คะแนนโอเน็ทเอเน็ทประกาศผลครั้งแรก
ผมมีอาการปวดท้องมาก มากซะขนาดคุณจินตนาการไม่ออกหรอก ปวดซะจนยอมเลือกที่จะตายซะดีกว่า
ผมจึงไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งแพทย์กลับบอกว่าเป็นโรคกระเพราะอาหาร
พอรับยาเสร็จผมจึงกลับบ้าน แต่อาการปวดมันกลับไม่ทุเลาลงเลย เตี่ยกับแม่ผมจึงตัดสินใจส่งโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
ในกรุงเทพมหานคร กลับพบว่า ผมเป็นไส้ติ่งอักเสบ และจะต้องผ่าตัดในวันนั้น

หลังจากนั้นเหตุการณ์ผ่านไปนานจนผมลืมความเจ็บปวดในครั้งนั้นไปแล้ว
จนมาวันนี้ วันที่หนึ่งเมษายน เหตุการณ์ทั้งหมดและความเจ็บปวดทั้งหมดกลับมาสู่ผมอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อ ผมโดนเครื่องยนต์ทับนิ้วเท้า จนเล็บฉีกไปครึ่งเล็บ ผมได้เข้าไปในโรงพยาบาลนั้นอีกครั้ง ซึ่งก็มีเรื่องหน้าแปลก
คือ หมอและพยาบาลคนเดิมที่วินิจฉัยว่าผม เป็นโรคกระเพราะก็อยู่กันครบ เหมือนกับว่าผมเห็นภาพซ้อนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ตอนเช้าวันนี้ ผมได้เดินทางไปไหว้ ก๋ง ผม ซึ่งเสียไปตั้งแต่ปี 2538 ระหว่างทางเข้าไปไหว้ ผมได้ยินเหมือนเสียงคนกระซิบกัน
จากเจดีย์แถวๆนั้น ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนถึงตอนนี้ ผมทบทวนดู อาจจะเป็นการเตือนจากใครบางคนก็ได้

มีเรื่องเล่าคล้ายๆกันนี้จากผู้หญิง

ผู้หญิงคนนี้จะต้องเกิดอุบัติเหตุ ในวันเดียวกันของทุกปี
มีคนบอกว่าก่อนออกจากบ้าน ให้โยนเงิน ทิ้งทุกครั้งในวันนั้น
และจุดที่เป็นตัวเชื่อมของเหตุการณ์ระหว่างผมกับผู้หญิง คือ วันที่จะเกิดเรื่องกับ วันเกิด อยู่ในเดือนเดียวกัน !!!

พวกคุณก็ระวังให้ดี รีบหาวันนั้นให้เจอและป้องกันซะ ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายๆ จะรุมทึ้งคุณในวันนั้น

แต่เดียวก่อน ขออาบ่นก่อน เรื่องซีเรียสข้างบนให้มันจบไปแค่นั้น
กรูอ่ะนะ เบื่อชิบ โรงบาลบ้าอะไร ปีที่แล้วหาว่าเป็นโรคกระเพราะทีนึงและ ทั้งๆ ที่ฉ้านเจ็บเจียนตายคาโรงบาลอ่ะ
และพอมาปีนี้ ดั๊น เครื่องยนทับนิดเดียว ให้เอ๊กซเรย์ ปลาบปลื้มมากมาย
และพอฉีดยากันบาดทะยัก กรูจะบ้าตายกับเจ๊ ฉีดยายังกะเอามีดปาดเนื้อ แถมยังมีหน้ามายิ้ม และถามว่าเจ็บไหม
เดี๊ยะ ฉันจะเอาเข็มจิ้มมั่ง ไม่เจ็บก็แปลกและ (แต่ด้วยความแมน ก็ต้องบอกว่าไม่เจ็บครับ)
และกรูอ่ะนะ แผลนิดเดียวทำไมต้องไปโรงพยาบาล เรื่องก็มีอยู่ว่า รู้สึกว่าอาจะเป็นคนแพ้เลือดนะ
ตอนที่โดนตอนแรก ปกติมันจะต้องชาใช่มะ อืม ใช่มันชามากเลย ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว
แต่แทบจะเป็นลม เพราะรู้สึกว่ากลัวเลือด
ถ้าคนกลัวเลือดรู้สึกว่า จะอาเจียน และหน้ามืด ล่ะก็นั่นแหละ อากลัวเลือดแน่ๆ
และก็มีอีกอย่างหนึงวันนี้ ทำให้อารู้สึกว่า อาจะลองยื่นคะแนนเข้าแพทย์ธรรมศาตร์ดู
แต่เสียดายที่อาไม่ได้สอบความถนัดทางแพทย์ แต่เห็นแว้บๆว่า มธ ไม่ต้องใช่นิ ยังไงก็ต้องลอง
สาเหตุที่อาจะเข้านะเหรอ เห๊อะ เพราะว่า อาอยากจะหายจากการเป็นโรคกลัวเลือดซะที
แต่ถ้าไม่หาย ถ้าได้เป็นหมอจริงๆ คงจะต้องลุ้นว่า อา หรือคนไข้ จะเป็นลมก่อนกัน...